เหรียญกะสาปEP.4 เหรียญพาหลอน

เหรียญกะสาป4

เหรียญกะสาปEP.4 เหรียญพาหลอน

     เหรียญพาหลอน ยังไม่….ปั๊บเวย์ยังไม่สนใจ คิดเอาเองว่าพนักงานจะนับแขกท่านอื่นหรือรวมพี่แดงด้วย ทั้ง ๆ ที่ความจริงพี่แดงไม่เคยก้าวเข้าไปในโรงแรม ให้ชัดขึ้นคือยังไม่ลงจากรถ สรุปคืนนั้น แยกกันนอนตามนี้

     พี่อัจ+พี่นิด+เวย์ 1 ห้อง / โต้ง+จอร์จ 1 ห้อง / ปั๊บ+พี 1 ห้อง / พี่แดงขับรถไปนอนที่อื่น

     แต่ผู้ร่วมทริปทุกคนคิดผิด (แต่คนอ่านคิดถูก) ที่กระโจนออกจากบ้านนั้นน่าจะจบ ความจริงไม่ใช่พี่แดงและเจ้าของบ้านไม่โกหก ความลึกลับไม่ได้มาจากบ้าน…แต่มาจากอย่างอื่น แล้วคืนนี้ใครจะเป็นคนหาแจ็คพอต?

     หลังจากคุยกับสาวๆ เสร็จแล้ว ฉันก็นั่งลงคุยกับจอร์จทันทีและเข้าไปในห้อง ปั๊บบอกว่าเห็นด้วยกับพวกผู้ใหญ่ พรุ่งนี้ฉันวางแผนจะใส่โปรแกรมเที่ยวด้วยการไปเที่ยววัดสักสองสามวัดเพื่อไหว้พระ ทำบุญ และอุทิศส่วนกุศลแด่พระเจ้าคารมา ตอนนี้ George และ Biggong ที่กล้าหาญได้ออกอากาศรายการที่น่ากลัว บางคนขึ้นมา แต่มันเป็นโต้งที่พยายามปลอบเพื่อนของเธอเสมอ

     ต๋องยังบอกอีกว่าของแบบนี้อย่าเชื่ออย่าดูหมิ่น ไปไหนมาไหนก็เจอของแปลกอย่าท้าปากเหมือนพี่พีจะพาทุกคนไปโชคร้ายกับความจริงแล้วรู้ทันทีว่าพี่พีโกรธเหมือนกัน แต่เลือกเก็บอารมณ์ส่วนนั้นไว้ก่อน รอโอกาสที่จะระเบิดทันที ฉันจะมาสวีทกับทางจริง แทนที่จะเผชิญหน้ากับความสยดสยอง

     คุยเสร็จก็กลับห้อง เห็นว่าพีหลับอยู่ เลยไปอาบน้ำ แต่ก่อนนั้นขอเปิดไฟสว่างๆ จากประตูหน้าไประเบียง เวลาเข้าอ่างเลือกแช่น้ำอุ่นสักพัก พยายามไม่คิดอะไร แต่ไม่ใช่ทุกอย่าง บรรยากาศเงียบสงบพลบค่ำและได้ยินเสียงเหมือนเหรียญหมุนจากที่ไหนสักแห่ง

     ตาเปิดทันที แช่ในน้ำอุ่น. แต่ฟันของพวกมันก็ปะทะกัน ฟังอยู่นาน เสียงยังดังสยองเหมือนน่าจะมาจากห้อง ฉันรอให้มันเงียบจนเกือบจะเป็นลมและมันก็ยังดังอยู่ ไม่มีทางเลือกต้องออกไปพิสูจน์ เปิดประตูห้องน้ำแล้วพบกับความมืดมิดที่รออยู่ ในใจด่าคนป่วยว่าแม่! คุณกำลังทำอะไรกับไฟปิด!’

     จริงๆแล้วมันไม่ได้มืดสนิท ไฟบางดวงเปิดอยู่ โคมไฟข้างเตียงติดสลัว ช่วยให้เห็นได้ทันทีว่าเสียงประหลาดนั้นคืออะไร ใครบางคนที่จู่ ๆ ก็ไม่รู้ตัว เมื่อมองจากด้านหลัง น่าจะเป็นชายแก่ที่มีผมสีขาวฟู นั่งยอง ๆ อยู่ที่โต๊ะข้างเตียง ที่รู้ว่าเขาแก่แล้วเพราะเขาสังเกตจากมือย่นข้างหนึ่งที่กดที่ขอบเหรียญ อีกมือหนึ่งคว้าเหรียญ จากนั้นโลหะผสมทองแดงก็หมุนบนโต๊ะทำให้เกิดเสียง

     แซ่ก ๆ ๆ ๆ กริ๊ง…

     ใจไม่แค่หล่นไปที่ตาตุ่ม มันร่วงไปถึงล็อบบี้โรงแรมโน่นเลย ประสาททุกส่วนดูช้าไปหมด กว่ามือจะเอื้อมไปกดสวิทตช์ไฟได้ ก็ต้องฟังเหรียญหมุน-ล้ม ไป 3-4 รอบ พอไฟเปิดยิ่งประหลาด เพราะที่เห็นเป็นเงาตะคุ่ม ผมขาวฟู ๆ ที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะหัวเตียงเมื่อกี้

ตอนนี้กลับเป็นพีไปซะงั้น

     กะพริบตาไม่ต่ำกว่า 3 ครั้ง ขยี้ตาอีก 1 ครั้ง ทำทันที แต่คนที่นั่งบนแผ่นปะคือพี ฉันไม่แน่ใจในทันที แต่เธอเปิดปากตะโกนใส่เพื่อนของเธอว่า “ป. เล่นอะไรกันที่เหมิงหวา!” เป็นอย่างนั้นอย่างน้อยข้างห้องข้างหัวเตียงก็ต้องได้ยิน แต่พีไม่ได้ยิน แกล้งหมุนเหรียญไปเรื่อย ๆ เขาดันไหล่เข้าไปอย่างแรง

     จนพี่พีหันหลังไป ขณะนั้น ดูเหมือนพี่จะมีสติอยู่ ทันใดนั้นเขามองมาที่เขา คิ้วของเขาขมวดและถามกลับ “มีอะไรผิดปกติเหรอ?” ทันใดนั้นเขาก็โกรธ ดังนั้นเขาจึงหันกลับไปเล่นตลกของเหมิงห่า พีรู้สึกสับสน เพื่อนของเขาไม่เข้าใจอะไรเลย ทันใดนั้นเสียงก็ดังขึ้นอีกครั้ง “คุณคิดถึงบ้านหลังนั้นมากแค่ไหน”

     พียิ่งสับสนและตะโกนกลับไปว่าเหมิงไม่รู้จะพูดอะไร แล้วบอกว่าพอมาถึงห้อง กินยาเสร็จก็หลับไป เกี่ยวอะไรกับบ้านหลังนั้น? ทันใดนั้น ยังไม่ถึงเวลาที่จะกลับไปพูดว่า ‘แล้วทำไมเหมิงถึงนั่งหมุนเหรียญ!’ ทันใดนั้น ภาพของชายชราผมป่องก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง…แต่กลับไม่น่าดึงดูดใจเท่าภาพที่เห็นในดวงตาของเขา ที่ปลายแขนของพี รอยช้ำสีเข้มที่สองปรากฏขึ้นถัดจากอันเดิม

     นาฬิกาเหรอ? ไม่ใช่ พีไม่ได้ใส่ตั้งแต่เช้า…. รึเป็นเหรียญที่พีหมุนเล่นเหรอ? ไม่ใช่อีกนั่นแหละ คนละขนาดกันเลย นึกถึงเรื่องขนาด ขนทั้งตัวพร้อมใจลุกตั้ง ประเมินด้วยสายตา รอยช้ำกลมๆ ตรงแขนพีมีขนาดไล่เลี่ยกับเหรียญเสี้ยวอันนั้น! ‘เชี่ย! แปลกๆ ละ’ ปั๊บคิดในใจ

     พีเริ่มอารมณ์เสีย ไม่หวือหวาเหมือนเมื่อก่อนพยายามถามแต่ก็เลือกที่จะไม่บอกทันที (อย่างน้อยในคืนนี้) หลีกเลี่ยงอะไร ก็แค่เดินละเมอ รีบเข้านอนเถอะ พรุ่งนี้เผื่อไข้หาย แล้วบอกว่าจะไปคุยกับจอร์จ อีกไม่นานก็จะถึงแล้ว พอไปถึงห้องเพื่อน เขาก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง ทั้งสองยังคงเชื่อครึ่งไม่เชื่อ แต่ต๋องปลอบผมว่าพรุ่งนี้ทุกอย่างจะดีขึ้น อย่าคิดมาก

     ถึงตอนนี้ก็นานมากแล้ว เป็นห่วงพี่พี แต่กลับไปนอนกับพี่สองคนคงไม่สบายใจ สุดท้ายเราไปนอนบันทึกคนในห้อง 4 คน ทว่า… ค่ำคืนยังไม่ผ่านไปง่ายๆ

 

ตอนที่แล้ว : เหรียญกะสาป EP.3